Мислења/ стории

Во рамките на оваа секција корисниците на платформата имаат можност да го споделат своето искуство и приказна, да им покажат на другите дека не се сами, да инспирираат акција. Секоја корисник е поканет да ја употреби моќта на пишаниот збор и фотографијата за да го раскаже она за кое тој / таа најмногу се грижи.
Оваа секција вклучува мислења/ стории на различни теми што влијаат на учениците, особено на оние со ниско социо-економско потекло и нивните семејства (предизвиците со кои се соочуваат во образовниот процес, надминување на стереотипите, прашањата за родовата (не)еднаквост, професионална ориентација и сл.).

1Apr2022

Сите учиме бидејќи сакаме да добиеме добри оцени и наставниците и родителите да не пофалат. Се трудиме најмногу од шесто до деветто одделение, бидејќи тие оцени ни требаат за да се запишеме во средно училиште и ако немаме висок просек нема да можеме да одиме во училиште коа го сакаме, туку таму каде што ќе може да не примат со послаби оцени. Но, дали е во ред да учиме само за оцените и за да не пофалат на училиште и дома?

Според мене најважно е да учиме за да се стекнеме со знаење. Не е толку важно дали ќе имаме 4ка или 5ка, важно е да бидеме паметни и да го имаме навистина научено тоа што ни е кажано на училиште. Освен тоа, во училиште учиме и како да се однесуваме. Научените работи во училиште треба да знаеме да ги примениме во животот, да размислуваме, да бидеме добри, искрени и секогаш да бидеме спремни да помогнеме. Не учат да не правиме грешки, а дури и да направиме, да знаеме како да ја поправиме грешката.

Мене ми е важно да имам добри оцени и учам и се трудам најмногу што можам. Не ми се секогаш сите петки, но задоволен сум бидејќи знам дека ми се заслужени оцените со сопствен труд и работите кои ги имам научено навистина ги знам. Се надевам дека до деветто одделение ќе ми бидат и подобри оцените и ќе можам да се запишам во средното училиште во кое сакам. Во моментов сакам да учам медицина и да станам доктор или да учам за да бидам полицаец.

Автор : Ѓ.С. ООУ „Браќа Рамиз-Хамид“-Скопје

1Apr2022

Од мала сакав спорт. Решив да тренирам фудбал и играв неколку години, се до шесто одделение. Во шесто одделение имавме и спортски натпревар во нашето училиште ООУ „Браќа Рамиз – Хамид“ и освоив прво место и награда.

Во седмо одделение почна да ми се допаѓа и кошарката како спорт. Љубовта кон кошарката ми започна во училиште на часот по физичко. Ги гледав другите ученици како играат во салата и ми се виде многу интересно. Ги прашав кои се правилата, ми објаснија како се игра и ги замолив да играм и јас со нив. Од тогаш секој ден играм кошарка со моите другари и другарки и со сестра ми. Многу ми е интересно кога играм кошарка, добра сум во играта и тоа ме прави посигурна во себе. Откако почнав да играм се запознав и со многу други деца и играм со нив, но исто така и се дружиме надвор од теренот. Во слободно време исто така гледам кошаркарски натпревари и навистина многу ми се допаѓа тој спорт.

Кошарката не ми е единствено хоби. Сакам да играм и одбојка и да слушам музика. Одбојка најмногу играм со сестра ми, но не толку често. Слушам поп музика, а најмногу ја сакам француската музика. Сепак, кошарката ми е омилено хоби. 
Мислам дека ќе ми остане само хоби, бидејќи сакам да учам средно медицинско и да станам медицинска сестра. Љубовта кон спортот ми е голема, но исто и желбата да работам како медицинска сестра и да помагам на другите луѓе.

Автор : М.М. 7 одделение ООУ „Браќа Рамиз-Хамид“-Скопје

1Apr2022

Животот повремено ни сервира непријатни ситуации. Ако станеме доволно силни да се соочиме со нашите стравови ќе можеме да ги надминеме пречките. Никој не сака да се чувствува луто, испровоцирано или фрустрирано. Но, сите тие ситуации ни овозможуваат да вежбаме трпеливост и да бидеме потолерантни.

Негативните емоции може да се претворат и во нешто позитивно. Спортистите кои чувствуваат вознемиреност и трема пред натпревар покажуваат подобри резултати. Така секој кој се чувствува вознемирено треба да најде начин да се избори со тоа чувство и да го искористи на позитивен начин. Јас кога се чувствувам лошо зборувам за тоа за да се смирам и да најдам решение за проблемот кој ме мачи. Почнав и да свирам гитара пред некое време и кога свирам се фокусирам само на гитарата и музиката и тоа ме смирува и ме опушта. Музиката ме носи во свет каде што сите проблеми исчезнуваат. Многу сум среќен што најдов уште еден начин за ослободување од стресот. Секој треба да најде свој начин, некое хоби или активност што му делува убаво и прави да се чувствува добро. Нормално е понекогаш да бидеме лути, нервозни, тажни или вознемирени, но важно е да знаеме дека се поминува и дека има решение за се.

Треба да знаеме што не смирува, да го правиме тоа во такви моменти и да не реагираме веднаш и да избувнуваме, туку да размислиме, реално да ги согледаме работите и тогаш да одлучиме што треба да направиме. Како што мене ми помага разговорот и музиката, така секој има нешто што може да му помогне да си ги среди мислите и правилно да реагира кога се справува со негативни емоции.

Автор: Н.Џ. 7 одделение ООУ „Браќа Рамиз-Хамид“-Скопје

8Mar2022

Ех,тие убави цвеќиња,

И тие убави полиња.

Ех,тие убави планини,

И тие убави падини.

Има и  поле, 

секој вика леле.                    

Камо да имаше и море. 

Сонцето е како жар,

но исто така како божји дар.      

Сонцето и месечината се како пар.

Автор: Г.Ш. ООУ „Браќа Рамиз-Хамид“-Скопје

8Mar2022

Толеранција е кога некого прифаќаме таков каков што е. Толеранцијата е нешто што сите треба да го научат од мали нозе. Треба сите да ги прифаќаме, да не судиме или понижуваме некој на основа на неговиот изглед, вера, физичка попреченост, националност, пол, сексуална определба или каква била карактеристика.

Разговорот со наставниците во моето училиште за случката со девојчето од Гостивар кое не беше прифатено од страна на своите соученици ме поттикна да пишувам на оваа тема. Сакам да зборувам на оваа тема бидејќи и јас лично имам почувствувано како е да си дискриминиран. Во мојот случај причината за дискриминација беше мојата религија. Учев во одделение во кое само јас бев од друга религија и никој не ме прифаќаше. Многу ми беше тешко, се чувствував отфрлена и осамена, повредена. Ниту едно дете не заслужува да биде дискриминирано, бидејќи тоа е најлошото чувство. 

Тоа што бев дискриминирана ми помогна да сфатам колку е лошо да се однесуваш кон луѓето со непочит и да не ги прифаќаш. Иако го научив тоа на лош начин, сепак ми беше лекција која ме направи посилна и посвесна колку влијае нашето однесување на другите луѓе. Мора сите да научат дека сите луѓе се еднакви и сите треба и мора да ги имаме истите права.

Автор: Г.М. ООУ „Браќа Рамиз-Хамид“-Скопје